Το λέμφωμα Burkitt  είναι μια μορφή καρκίνου, η πιο κοινή μορφή καρκίνου παιδικής ηλικίας στην Κεντρική Αφρική και είναι μία από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου.

Το λέμφωμα Hodgkin διαγιγνώσκεται συχνότερα σε εφήβους και ενήλικες από 15 έως 35 ετών και ενήλικες άνω των 50. Το λέμφωμα Hodgkin είναι η τρίτη πιο κοινή μορφή καρκίνου στα άτομα κάτω των 20.Το λέμφωμα Μπέρκετ (Burkitt) είναι ένας τύπος μη-Hogdkin λεμφώματος (NHL)  από Β-κύτταρα με επιθετική βιολογική συμπεριφορά (αναπτύσσεται ταχύτατα).

Το λέμφωμα είναι η δεύτερη πιο συχνή μορφή νεοπλασίας κεφαλής και τραχήλου μετά το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Το 24% - 48% των μη-Hogdkin λεμφωμάτων μπορούν να αναπτυχθούν σε εξωλεμφαδενικές θέσεις και το 3% - 5% από αυτές μπορούν να αφορούν αρχικές εκδηλώσεις της νόσου στο στόμα.

Η νόσος έχει συσχετιστεί με τον ιό Ebstein-Barr και το γονίδιο c-myc. Εκτός από τις γνάθους προσβάλλονται το νευρικό σύστημα, το λεπτό και παχύ έντερο, τα νεφρά, το ήπαρ, οι ωοθήκες και άλλα όργανα. Παρουσιάζεται και σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς, όπως σε ασθενείς με AIDS.

Αν ο ιατρός υποψιάζεται τη νόσο, θα ζητήσει να ληφθεί βιοψία, συνήθως από έναν λεμφαδένα. Με βάση την εικόνα στο μικροσκόπιο θα τεθεί η διάγνωση και θα κατηγοριοποιηθεί το λέμφωμα. Στη συνέχεια, πέρα από τις απαιτούμενες αιματολογικές εξετάσεις, θα πραγματοποιηθούν ακτινογραφίες, αξονικές ή/και μαγνητικές τομογραφίες προκειμένου να σταδιοποιηθεί η νόσος, δηλαδή να προσδιοριστεί η έκτασή της. Λιγότερο συχνά ζητείται η χειρουργική διερεύνηση της νόσου.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Λαμβάνεται υπόψην το είδος του λεμφώματος, η επιθετικότητά του, η έκταση της νόσου, τα συμπτώματα, η ηλικία και η γενικότερη κατάσταση της υγείας του ασθενούς.

Η θεραπευτικές επιλογές κινούνται σε δύο άξονες: την ακτινοθεραπεία και την χημειοθεραπεία, μόνες τους ή συνδυαστικά. Και στις δύο περιπτώσεις οι ασθενείς αντιμετωπίζονται ως εξωτερικοί ενώ η θεραπεία εφαρμόζεται σε κύκλους. Η ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται σε εντοπισμένους όγκους και μπορεί να εφαρμοστεί και ως μονοθεραπεία σε ορισμένες περιπτώσεις νόσου Hodgkin.

Ειδικά στα κακοήθη λεμφώματα προτιμάται η χημειοθεραπεία, συχνά επικουρούμενη από την ακτινοθεραπεία. Κατά τη χημειοθεραπεία χορηγούνται ενδοφλεβίως και σπανιότερα από το στόμα συνδυασμοί φαρμάκων που στοχεύουν από διαφορετικά σημεία τα νεοπλασματικά κύτταρα με σκοπό να τα φονεύσουν. Η χορήγηση συνδυασμών επιτρέπει επίσης τη μείωση της δόσης κάθε φαρμάκου, περιορίζοντας αντίστοιχα και την τοξικότητά του.

Σε επιλεγμένους ασθενείς η θεραπεία μπορεί να συμπληρωθεί από χειρουργική επέμβαση. Τέλος, σε δύσκολες περιπτώσεις, συνήθως υποτροπές κακοήθους λεμφώματος, δοκιμάζονται εναλλακτικές θεραπείες όπως η μεταμόσχευση μυελού των οστών και βιολογικές θεραπείες με ανοσοτροποποιητικούς παράγοντες που κινητοποιούν την άμυνα του οργανισμού κατά της κακοήθειας.