Η ψωρίαση είναι μια χρόνια, μη μεταδοτική φλεγμονώδης ασθένεια του δέρματος.
Η ψωρίαση συνήθως εκδηλώνεται υπό μορφή ερυθηματωδών πλακών, οι οποίες καλύπτονται από αργυρόχροα λέπια και εντοπίζονται σε διάφορα σημεία τους σώματος.
Στις περισσότερες περιπτώσεις επηρεάζεται το δέρμα στους αγκώνες και στα γόνατα, όμως η ψωρίαση μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε στο σώμα.
Για την ψωρίαση υπάρχει γενετική προδιάθεση και κληρονομικότητα. Παράγοντες που το επιδεινώνουν θεωρούνται ο ψυχολογικός, η κατανάλωση οινοπνεύματος και το κάπνισμα.
Οι κυριότεροι εντοπισμοί των δερματικών ανωμαλιών είναι οι αγκώνες, τα γόνατα, ο κορμός, το δέρμα του κρανίου, τα χέρια, τα νύχια, οι πτυχές του δέρματος. Μπορεί επίσης να επηρεάσει το δέρμα που καλύπτει διάφορες αρθρώσεις και στην ουσία είναι δυνατόν να εντοπισθεί σε οποιοδήποτε σημείο του δέρματος .Επίσης εκδηλώνεται κάποτε και αρθρίτιδα της ψωρίασης με πόνο στις αρθρώσεις.
Η διάρκειά της μπορεί να ποικίλλει, ωστόσο στους περισσότερους ασθενείς η εναλλαγή περιόδων υφέσεων και υποτροπών συνεχίζεται για πολλά χρόνια ή καθόλη τη διάρκεια της ζωής τους.
Το «γονίδιο της ψωρίασης» δεν έχει ταυτοποιηθεί, αλλά η ψωρίαση μπορεί να μοιράζεται κοινά στοιχεία με τα γονίδια που συνδέονται με άλλα αυτοάνοσα και φλεγμονώδη νοσήματα. Αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί τα άτομα με ψωρίαση μπορεί να έχουν επίσης και άλλες ασθένειες, όπως αρθρίτιδα, φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, διαβήτη τύπου 1, σκλήρυνση κατά πλάκας και μια δερματική ασθένεια που μερικές φορές συγχέεται με την ψωρίαση, την ατοπική δερματίτιδα.
Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική εικόνα του ασθενούς.Μερικές φορές μόνο μπορεί να είναι δύσκολο και γι αυτό το λόγο μπορεί να χρειαστεί να γίνει βιοψία δέρματος.
Η θεραπεία της ψωρίασης εξαρτάται από την έκταση της νόσου, τον τύπο της ψωρίασης, την ηλικία και την φυσική κατάσταση του ασθενούς, την πιθανότητα άλλων εκλυτικών παραγόντων όπως stress και κατανάλωση οινοπνεύματος. Η τοπική θεραπευτική αγωγή της ψωριασης περιλαμβάνει την τοπική εφαρμογή πίσσας, σαλικυλικού οξέως, τοπικών στεροειδών, διθρανόλης, βιταμίνης D3 και παραγώγων αυτής (όπως καλσιποτριολης) και όλες αυτές οι θεραπείες είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό μεταξύ τους.
Ειδικές δίαιτες δεν φαίνεται να έχουν κάποιο αποτέλεσμα.
Σε συνάρτηση με την έκταση και τη σοβαρότητα της νόσου, υπάρχουν και άλλες θεραπευτικές επιλογές όπως, φωτοθεραπεία με υπεριώδη ακτινοβολία ή συστηματικές θεραπείες σε μορφή χαπιών, ενέσεων και εγχύσεων. Η έκθεση στο ηλιακό φως βοηθά την πλειονότητα των ασθενών, αλλά πρέπει να γίνεται προσεκτικά.
